بدان وفّقك اللّه توفيق اهل عنايته وأوقفك على سرّ هدايته « 1 » كه سلوك طريق و وصول و حصول جز به توفيق و عنايت نيست و علامت عنايت و توفيق كه رفيق سالك گردد ، آن است كه حق‌تعالى پيش از همه نفس سالك را انتباه بخشد و انتباه حالتى است كه نفس را از دل در آخر درجات نفس لوّامه حاصل شود ، تا از خواب غفلت امّارگى و لوّامگى بيدار شود و بر مخازى مجارى امور ، نفس در تبعيّت هوا تنبّهى و اطّلاعى و اقلامى حاصل شود و بر نباهت مكانت و شرف منزلت كه نفس را در تبعيّت روح و عقل و شرع است واقف گردد و اين حالت را كه انتباه است ، اهل طريق اوّل مقامات شمرده‌اند ، به نسبت با آنان كه در آن ايست كنند . و اگر ديگر باره غفلت فرو نگيرد يقظت باشد و يقظت بيدارى نفس است با دل كه ديگر غافل نشود و چون به اين يقظت تحقّق يابد و بر مخازى « 2 » و مساوى « 3 » نفس مطّلع گردد و عزم جزم بر ترك اتباع هوا و نيّت اتّباع و طلب حق كند ، نورى از رغبت يا رهبت يا محبّت چنان كه ذكر رفت ، از حق در دل او افتد ، موجب انابت گردد كه عبارت است از : رجوع بنده از مخالفات و معاصى به باطن و دل به سوى حق‌تعالى و باز آمدن دل از خود و غير خود و هر چه ما سوى اللّه گويند و چون بنده به باطن رجوع كند به حق از غير حق ، علامت صحّت انابت او توبه باشد . و توبه عبارت است از رجوع بنده به ظاهر ، از مخالفات و ترك معاصى و مناهى و منكرات فى حاضر الحالات و ندامت بر تقصير على ما فرّط و فاتَ « 4 » و علامت

--> ( 1 ) - توفيق دهد تو را خداوند بهترين توفيق اهل توجه را و آگاه كند تو را بر سرّ هدايتش . ( 2 ) - مخازى : بلاها . ( 3 ) - مساوى : عيوب و نقايص . ( 4 ) - ما فرّط وفات : آنچه زياده روى كرده است .